Είσαι ο γάμος
του προσωρινού
και του μόνιμου.
Υπάρχει κάτι μέσα σου που είναι εξαιρετικά προσωρινό -
εννοώ, πολύ προσωρινό - θα φύγει.
Και υπάρχει κάτι μέσα σου που είναι απίστευτα μόνιμο,
που δεν θα φύγει ποτέ.
"Προσωρινό" ...
Αυτό που δεν ήταν, είναι και δεν θα είναι.
Και τι είναι το μόνιμο;
Αυτό που ήταν, είναι και θα είναι.
Αυτά τα δύο πράγματα έχουν ενωθεί, και αυτό είσαι εσύ.
Το θαύμα είναι αυτό:
μέσα από το προσωρινό,
μπορείς να αναγνωρίσεις το μόνιμο.
Η φύση του προσωρινού είναι τέτοια, ώστε μπορεί να λατρεύει, να θαυμάζει, να απολαμβάνει, να αγαπά - να ΑΓΑΠΑ ... αυτό που είναι μόνιμο.
Αυτό μπορεί να συμβεί μόνο όταν υπάρχει η ένωση των δύο.
Το μόνιμο ακολουθεί τον δρόμο του - έφυγε.
Το προσωρινό ακολουθεί τον δρόμο του, έφυγε κι αυτό.
Και όταν τα δύο συναντιούνται, μπορεί να υπάρξει μαγεία.
Και αυτή είναι όλη η ουσία αυτής της μαγείας.