Είναι πάντα μεγάλη τιμή να μιλώ σε κείνους που θέλουν να μάθουν κάτι γι’ αυτήν τη ζωή.
Θα σας πω μια πολύ απλή ιστορία.
Κάποτε, υπήρχε ένα υπέροχο μουσικό όργανο.
Κάθε φορά που το έπαιζαν, έβγαζε τον πιο όμορφο ήχο.
Μετά ο κόσμος άρχισε να ψάχνει «νέα και διαφορετικά» όργανα και κάλεσε άλλους μουσικούς να έρθουν να παίξουν.
Ήρθαν οι μουσικοί και φέρανε τα τύμπανά τους και τα φλάουτα και τις κιθάρες τους.
Δεν πέρασε πολύς καιρός και κανείς πια δεν ήξερε να παίζει αυτό το τόσο ξεχωριστό όργανο κι ο κόσμος άρχισε να αναρωτιέται, «Τι αξία έχει αυτό το όργανο;»
Ήταν όμορφο και τους κινούσε την περιέργεια. Όμως, σιγά σιγά, καθώς το παραμελούσαν, άρχισε να μαζεύει σκόνη και ξεκουρδίστηκε.
Και τότε μια μέρα, ήρθε κάποιος και είπε: «Γιατί έχετε παρατήσει αυτό το πανέμορφο όργανο;»
Ο κόσμος τον κοίταξε κι αναρωτιόταν, «Ποιο όργανο; Τα τύμπανα είναι όλα συγχρονισμένα, τα φλάουτα είναι υπέροχα, τα βιολιά είναι τέλεια, το πιάνο είναι κουρδισμένο.»
Τότε, τους είπε , «Μα δεν το θυμάστε αυτό το όργανο; Μέσα απ’ αυτό το όργανο αρχίσατε να ενδιαφέρεστε για τη μουσική, για χάρη του χτίσατε τούτο τον χώρο για να μαζεύεστε και να ακούτε τη μουσική του. Και τώρα που η περιέργεια σας έχει οδηγήσει σε καινούρια και διαφορετικά όργανα, αρχίσατε να το αγνοείτε.»
«Μα τι το ιδιαίτερο έχει αυτό το όργανο;» ρώτησαν.
Ο άνθρωπος είπε, «Αφήστε με να σας δείξω.» Καθάρισε το όργανο και εκείνο άρχισε να λάμπει.
Ξεχνάμε. Βλέπουμε μόνο τη σκόνη στην επιφάνεια.
Όποιος γνωρίζει καλά αυτό το όργανο μπορεί να δει πέρα από τη σκόνη. Μπορεί να την απομακρύνει και να αναδείξει ξανά την ομορφιά του, τη λάμψη του, τη γοητεία του και το μεγαλείο του.
Κι ύστερα έκανε το πιο σπουδαίο πράγμα—το κούρδισε. Για να ακούγεται καλά ένα όργανο, πρέπει να είναι κουρδισμένο.
Αφού το κούρδισε, το επέστρεψε στους ανθρώπους και τους είπε, «Παίξτε, τώρα.»
«Μα δεν ξέρουμε να παίζουμε», του αποκρίθηκαν.
«Αγγίξτε τις χορδές,» τους είπε, «και θ’ αρχίσει να παίζει. Αφουγκραστείτε. Και θ’ ακούσετε.»
Όταν άρχισαν να παίζουν, ο όμορφος ήχος τους μάγεψε. Ήταν ένα όργανο που μπορούσε στ’αλήθεια να αγγίξει την καρδιά.
Ποιο είναι αυτό το όργανο;
Εσύ είσαι.
Στο ξέφρενο κυνήγι του «καινούριου και του διαφορετικού,» λησμόνησες τον εαυτό σου.
Τα πάντα γίνονται για τη γοητεία του «καινούριου και του διαφορετικού», εκτός από αυτό το όργανο, από αυτή τη ζωή.
Εκτός από αυτή την καρδιά.
Προτεραιότητα έχουν όλα τ’ άλλα. Απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ, μονολογείς, «Έχω να κάνω τούτο. Έχω να κάνω εκείνο.» Εσύ είσαι μέσα σ’ αυτή τη λίστα; Στο νούμερο 10 μήπως; Στο 20; Στο 100;
Όχι. Πουθενά.
Όταν κουρδιστεί αυτό το όργανο κι αρχίσεις να παίζεις, θ' ακούσεις μια μελωδία—τη μελωδία της αναπνοής να έρχεται προς εσένα.
Είναι πολύ απλό.
Αυτό που ψάχνεις, αυτό που έχεις ανάγκη, είναι μέσα σου, αλλά επειδή το παραμέλησες έχει ξεκουρδιστεί.
Όταν κουρδιστεί, θα μπορέσεις να απολαύσεις το δυναμικό που έχει αυτό το όργανο.
Πρόκειται για τη ζωή σου. Ανακάλυψε αυτήν την ικανοποίηση.
Το χρωστάς στον εαυτό σου, τουλάχιστον αυτό.
Αν θες να γίνεις πλούσιος, ξεκίνα με τον εαυτό σου.
Το πρώτο χρέος που έχεις να ξεπληρώσεις είναι το χρέος προς την καρδιά σου — το αίτημά της, η επιθυμία της να είναι πλήρης.
Δεν πρόκειται για καμία μεγάλη απαίτηση.
Είναι απλό.
Να νιώσεις πληρότητα.
— Πρεμ Ράβατ