Μια μικρή ανθρώπινη μορφή μπροστά σε μια τεράστια πέτρινη αψίδα στην πρωινή ομίχλη

Όταν οι άνθρωποι χτίζουν μνημεία για τα επιτεύγματά τους, κάνουν τους άλλους να νιώθουν μικροί. Όταν οι άνθρωποι στέκονται μπροστά σε αυτά τα κτίσματα, νιώθουν μικροσκοπικοί.

Πρέπει να κοιτάξουν ψηλά για να τα δουν και, σε σύγκριση με αυτά, νιώθουν πολύ μικροί.

Αυτό ονομάζεται «μεγαλείο».

Ένα ανθρώπινο προφίλ με ένα απαλά φωτισμένο ποτάμιο τοπίο μέσα στη σιλουέτα του

Στη δημιουργία της καρδιάς σου, το μνημείο είναι στα μέτρα σου. Μέσα σου βρίσκεται το μεγαλείο, εκεί όπου εσύ προκαλείς δέος. Είναι ο ίδιος ο άνθρωπος που αξίζει αυτό το δέος. Από αυτόν πηγάζει η αγάπη.

Η ειρήνη δεν θα εκδηλωθεί πάνω σε κάποιον τοίχο. Η ειρήνη θα εκδηλωθεί μέσα μας. Εκεί τη χρειαζόμαστε περισσότερο. Η έλλειψη εσωτερικής ειρήνης είναι αυτή που προκαλεί τους πολέμους στον έξω κόσμο. Όταν η ειρήνη εκδηλώνεται μέσα μας, αρχίζουμε να κατανοούμε τι σημαίνει ειρήνη.

Η ειρήνη πρέπει να βιωθεί.
Η χαρά πρέπει να βιωθεί.
Η αλήθεια δεν βρίσκεται στις λέξεις.
Η αλήθεια είναι κάτι που νιώθουμε.

Η υπέρτατη αλήθεια βρίσκεται μέσα μας και η υπέρτατη πραγματικότητα εκδηλώνεται ακριβώς μπροστά μας.

Είμαστε εδώ. Αυτή είναι η αλήθεια. Υπάρχουμε. Μπορούμε να νιώσουμε. Μπορούμε να κατανοήσουμε. Μπορούμε να νιώσουμε πληρότητα.

Χρειάζεται να έχουμε επίγνωση της ζωής που έχουμε. Δεν είναι κάτι που μπορούμε να ζούμε στο περιθώριο. Χρειάζεται επίσης να έχουμε διαύγεια εμείς οι ίδιοι, όχι μόνο κάποιοι άνθρωποι στους οποίους έχει ανατεθεί η ευθύνη «να βλέπουν καθαρά».

Ένας μοναχικός πεζοπόρος ακολουθεί ένα ήσυχο μονοπάτι ενώ άλλοι άνθρωποι βαδίζουν σε διαφορετικό δρόμο στους ομιχλώδεις λόφους

Εγώ λέω: στάσου στα δικά σου πόδια.

Οι άνθρωποι λένε ότι είμαι «αμφιλεγόμενος». Ξέρω τι σημαίνει αυτό, αλλά, από περιέργεια, το έψαξα στο λεξικό για να δω τον επίσημο ορισμό.

Βασικά, σημαίνει κάποιον που βαδίζει προς την άλλη κατεύθυνση.

Πηγαίνω σε διαφορετική κατεύθυνση, αλλά όχι απλώς και μόνο για να βαδίσω ενάντια στο πλήθος. Δεν μπορώ να είμαι παράτολμος σε αυτή τη ζωή. Κάθε αναπνοή είναι τόσο πολύτιμη. Κάθε στιγμή αυτής της ζωής είναι τόσο πολύτιμη. Δεν μπορώ να παίρνω ρίσκα. Χρειάζεται να βαδίζω προς την κατεύθυνση που γνωρίζω και να προχωρώ με διαύγεια, χωρίς ασάφεια.

Μια παλιά ορειχάλκινη πυξίδα μέσα σε δύο χέρια, με απαλά φωτισμένο κέντρο

Πώς το ξέρω; Έχω μια πυξίδα και την ονομάζω καρδιά.

Είναι μια υπέροχη πυξίδα. Είναι ακριβής και τόσο αληθινή. Μας δείχνει την κατεύθυνση της ζωής. Οι άνθρωποι με ρωτούν αν μιλάω για φωνές που ακούμε μέσα μας. Όχι, η καρδιά δεν σου λέει τι είδους αυτοκίνητο να αγοράσεις.

Η καρδιά είναι αυτή η κραυγή, αυτό το κάλεσμα, που λέει: «Νιώσε πληρότητα. Σβήσε αυτή τη δίψα. Ζήσε αυτή τη ζωή συνειδητά. Πάρε όσο περισσότερα μπορείς από όλα όσα σου έχει φέρει αυτή η αναπνοή. Να είσαι ζωντανός. Να υπάρχεις».

Μερικοί από εμάς έχουν γίνει καλοί στον «στρουθοκαμηλισμό». Σκάβουμε μια τρύπα, θάβουμε το κεφάλι μας και νομίζουμε ότι τα προβλήματα θα εξαφανιστούν. Αυτό δεν είναι ζωή. Ζωή είναι να νιώθουμε, από μέσα μας ως έξω, τη χαρά του να είμαστε ζωντανοί.

Αυτό για το οποίο μιλάω είναι να βρίσκεται ο καθένας μας σε ειρήνη. Αυτό είναι το πρώτο και σημαντικότερο. Τίποτε δεν μπορεί να το αντικαταστήσει. Χρειάζεται να έχουμε ειρήνη στη ζωή μας. Αυτά δεν είναι κενά λόγια. Αυτό είναι πραγματικό. Αυτή η δυνατότητα είναι πολύ, πολύ πραγματική.

Άφησε την καρδιά σου να κρίνει. Πόσο μακριά σου βρίσκεται αυτή η ειρήνη; Βρίσκεται μέσα στον καθένα μας. Τόσο κοντά είναι. Αυτό που όλοι αναζητούμε, τελικά, βρίσκεται μέσα μας.

Απαλό βραδινό φως αντανακλάται σε ήρεμα νερά κάτω από μακρινούς ομιχλώδεις λόφους