Ég leita – ég veit ekki af hverju ég leita.
Ég leita vegna þess að ég held að ég eigi að. Ég leita vegna þess að ég hef lesið að „það sé gott að gera það." Og allan þennan tíma skil ég ekki hið raunverulega töfraverk. Nú, leyfið mér að segja ykkur hvað það er.

Svo meðfædd og svo grundvallar er þessi þrá eftir að vera sátt. Ég nota orðið „sátt" og það kann að vera alveg óviðeigandi og það skiptir engu máli. Vegna þess að þessi tilfinning er til staðar, sérðu, það er tilfinning.

Síðan tungumál hafa verið til, og síðan maðurinn gat skrifað, hefur hann reynt að lýsa þessari tilfinningu.

Hann kallaði hana „frið" og það var nægilega gott. Hann vissi það.

Ró – var nægilega gott. Kyrrð – var nægilega gott. Ást – var nægilega gott. Gleði – var nægilega gott.

Kraftur þessa grundvallarþorsta, þessarar grundvallarleit, krafturinn – þú verður að skilja þetta. Og ekki aðeins skaltu skilja þetta, þú verður að gefast undir það. Vegna þess að þú getur ekki barist við það.

Leyfðu því að sigra þig. Leyfðu því að koma. Og leyfðu því að umlykja þig. Vegna þess að það væri, að vera umlukinn friði, að vera umlukinn ...

Hvernig? Eins og vatnsdropi sem lendir í hafinu.

Hann yfirgefur skýið og hann er dropi, og hann er dropi, og hann er dropi, og hann er dropi, og hann er dropi...

Og augnablikið sem hann lendir í hafinu, er hann hafið, hann er ekki lengur dropi.

Sérðu hvernig það virkar? Er það ekki töfrandi? lítill dropi, örlítill dropi – að detta nokkra þúsund feta: dropi, dropi, dropi, dropi, dropi. Hann hefur veru, hann hefur auðkenni, hann er dropi. Hann er til, hann er „eitthvað", og hann er lítill.

Og hann er að falla og hann er að falla og hann er að falla.... Og hann hefur engan valkost. Og ef vindurinn blæs á hann, hreyfist hann. Og vindurinn blæs undan honum og hann hækkar örlítið – hægir á fallinu. Og svo byrjar hann aftur. Ef vindurinn blæs frá hægri, hreyfist hann; vindurinn blæs frá vinstri og hann hreyfist.

Og hann er þræll hvers einasta frumefnis sem vill verka á hann. Og hann heldur áfram að falla, falla, falla, og svo „bómm" í þessu einu litla töfraaugnabliki. Og ef þú hefur séð þetta, ég veit ekki hvort þú hefur, en þegar það rignir og dropinn lendir á hafinu, myndast lítil bylgja – og svo er hann horfinn, hann er farinn. Síðasta merki hans er lítil bylgja. Ekki mjög stór, ekki mjög mikil og hann hefur verið gleyptur.

Ég veit ekki um þig, en það er það sem ég vil – að vera gleyptur, í þá gleði. Þar sem við erum nú óaðskiljanleg. Nú, vindur, farðu áfram, gerðu þitt – reyndu að hreyfa mig. Nú er ég ekki berskjaldaður, en nú stend ég með fasta hafins – sem er fljótandi, fyrirrest.