Að skilja að hver dagur er mikilvægur,
hvert augnablik er mikilvægt:

Þarna getum við orðið einföld. Það er hver við erum.

Að loknum deginum, með allt pyntið farið,

erum við mjög einföld.

Þegar við getum byrjað að líta á lífið frá þeim einfaldleika,
birtist mjög önnur mynd - mynd sem er full af þakklæti
og meira full af ást en við gætum nokrukeiga ímyndað okkur.

Og þegar viðtaka er til staðar,
þegar þakklætið fyrir að vera lifandi rís upp úr hjartanu,
þá - og aðeins þá - byrjar þetta ferli að verða lifandi.

Þurfum við að gefa upp trú okkar?
Húsið okkar? Fjölskylduna okkar?

Nei.

Þurfum við að gefa upp vandamál okkar?
Nei, við getum jafnvel haldið vandamálunum okkar.

Þekking segir að við séum heil.
Okkur vantar ekkert.
Við þurfum ekki að leita.

Allt sem við þurfum að gera er að vakna, opna augun.

Það sem við þurfum að gera er að losna
úr öllum hindrununum sem við höfum skapað
og opnast fyrir möguleikanum sem liggur innra með.

Allt sem við þurfum að gera er að dáast.

Þekking er ekki eins og ný upplifun,
heldur eins og að hitta elsta vininn - einhvern sem við höfum þekkt
jafn lengi og við höfum verið lifandi.

Hvernig heilsum við þeim vini
sem við getum ekki talað við í orðum?

Við verðum að verða jafn einföld og sá vinur.

Hversu einfalt er að láta eðli hjartans skína.
Lífið okkar, skilningur okkar, óskir okkar,
og þorsti okkar eru öll einföld.

Við erum einföld.

Þegar við erum á þeim raunverulega stað, er gleði.