Het is voor mij altijd een grote eer om te spreken met mensen die iets over het leven willen leren.
Ik wil jullie graag een heel eenvoudig verhaal vertellen.
Er was eens een uitzonderlijk muziekinstrument.
Telkens wanneer iemand erop speelde, bracht het de prachtigste klanken voort.
Na verloop van tijd begonnen de mensen belangstelling te krijgen voor 'nieuwe en andere' instrumenten en nodigden ze andere muzikanten uit om mee te spelen.
De muzikanten kwamen met hun trommels, fluiten en gitaren.
Al snel wist niemand meer hoe je op dat heel bijzondere instrument moest spelen. De mensen begonnen zich af te vragen: 'Waar dient dit instrument eigenlijk nog voor?'
Het was prachtig en wekte nieuwsgierigheid, maar doordat het werd verwaarloosd, verzamelde zich er langzaam stof op en raakte het instrument uit de stemming.
Op een dag kwam er een man die vroeg: 'Waarom hebben jullie dit prachtige instrument terzijde geschoven?'
De mensen keken hem verbaasd aan. 'Welk instrument? De trommels zijn allemaal gestemd, de fluiten zijn prachtig, de violen zijn perfect en ook de piano is gestemd.'
Hij zei: 'Herinneren jullie je dit instrument niet meer? Dankzij dit instrument raakten jullie geïnteresseerd in muziek, bouwden jullie deze plek en kwamen jullie hier samen om ernaar te luisteren. Maar nu heeft jullie nieuwsgierigheid jullie naar nieuwe en andere dingen geleid en hebben jullie het verwaarloosd.'
'Wat maakt dit instrument dan zo bijzonder?' vroegen ze.
De man antwoordde: 'Ik zal het jullie laten zien.'
Hij maakte het instrument schoon en het begon te glanzen.
We vergeten. We zien alleen het vuil aan de oppervlakte.
Maar wie dit instrument werkelijk kent, kan verder kijken dan het stof. Die kan het stof verwijderen en de schoonheid, de glans, de betovering en de pracht ervan weer tevoorschijn brengen.
Daarna deed hij het allerbelangrijkste: hij stemde het instrument. Om prachtige klanken voort te brengen, moet een muziekinstrument gestemd zijn.
Nadat hij het instrument had gestemd, gaf hij het terug aan de mensen en zei: 'Nu zijn jullie aan de beurt. Speel maar.'
Ze antwoordden: 'Maar we weten niet hoe we erop moeten spelen.'
Hij zei: 'Tokkel maar over de snaren en het instrument zal beginnen te klinken. Luister. Je zult het horen.'
Toen ze erop begonnen te spelen, waren ze betoverd door de schoonheid van de klanken.
Dit was een instrument dat werkelijk het hart kon raken.
Welk instrument is dit?
Jij bent het.
In je zoektocht naar alles wat 'nieuw en anders' is, ben je jezelf vergeten.
Alles draait om de aantrekkingskracht van het 'nieuwe en andere' — behalve dit instrument, dit leven.
Behalve dit hart.
Al het andere krijgt voorrang.
Van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat zeg je: 'Ik moet dit doen. Ik moet dat doen.' Sta jij ergens op die lijst? Op nummer 10? 20? 100?
Nee. Nergens.
Wanneer dit instrument gestemd is en je erop begint te spelen, hoor je een melodie: de melodie van de adem die naar je toe komt.
Het is heel eenvoudig.
Wat je zoekt, wat je nodig hebt, is al in je aanwezig. Maar doordat dit instrument is verwaarloosd, is het niet meer goed gestemd.
Wanneer het instrument gestemd is, kun je genieten van zijn potentieel.
Dit is jouw leven. Vind die tevredenheid.
Dat is wel het minste wat je jezelf verschuldigd bent.
Als je rijk wilt zijn, begin dan bij jezelf.
De eerste schuld die je moet aflossen, is die aan je hart: zijn verzoek, zijn verlangen om vervuld te worden.
Het is geen groot verzoek.
Het is eenvoudig.
Wees vervuld.
— Prem Rawat