Een kleine menselijke figuur voor een enorme stenen boog in de ochtendmist

Wanneer mensen monumenten oprichten voor hun prestaties, laten ze anderen zich klein voelen. Wanneer mensen voor deze bouwwerken staan, voelen ze zich nietig.

Ze moeten omhoogkijken om ze te kunnen zien en voelen zich in vergelijking heel klein.

Dat noemt men ‘grootsheid’.

Een menselijk profiel met een zacht verlicht rivierlandschap binnen de silhouet

Bij de schepping van je hart is het monument op jouw maat gemaakt. In jou ligt de grootsheid, en daar ben jij degene die verwondering oproept. Het is de mens zelf die deze verwondering verdient. Uit hem stroomt de liefde voort.

Vrede zal zich niet op een of andere muur manifesteren. Vrede zal zich in onszelf manifesteren. Daar hebben we haar het hardst nodig. Het gebrek aan innerlijke vrede veroorzaakt de oorlogen in de buitenwereld. Wanneer vrede zich in onszelf manifesteert, beginnen we te begrijpen wat vrede betekent.

Vrede moet je voelen.
Vreugde moet je voelen.
Waarheid is niet te vinden in woorden.
Waarheid is iets wat je voelt.

De diepste waarheid ligt in ons, en de diepste werkelijkheid ontvouwt zich vlak voor onze ogen.

We zijn hier. Dat is de waarheid. We bestaan. We kunnen voelen. We kunnen begrijpen. We kunnen vervulling ervaren.

We moeten ons bewust zijn van het leven dat we hebben. Het is niet iets wat we er zomaar bij kunnen doen. Ook voor onszelf moet er helderheid zijn, niet alleen voor enkele mensen aan wie de verantwoordelijkheid is gegeven om ‘helder te zien’.

Een persoon volgt een rustig pad terwijl anderen in de verte een andere route door mistige heuvels nemen

Ik zeg: sta op je eigen benen.

Mensen zeggen dat ik ‘controversieel’ ben. Ik weet wat dat betekent, maar uit nieuwsgierigheid heb ik het in het woordenboek opgezocht om de officiële definitie te kennen.

In wezen betekent het iemand die de andere kant op loopt.

Ik ga een andere richting uit, maar niet alleen om tegen de stroom in te gaan. Ik kan in dit leven niet roekeloos zijn. Elke ademhaling is te kostbaar. Elk moment in dit leven is te kostbaar. Ik kan het me niet veroorloven risico’s te nemen. Ik moet de richting volgen die ik ken en met helderheid verdergaan, zonder onduidelijkheid.

Een oud messing kompas rust in twee handen, met een zacht verlicht middelpunt

Hoe weet ik dat? Ik heb een kompas en ik noem het het hart.

Het is een prachtig kompas. Het is nauwkeurig en zo echt. Het wijst ons de richting naar het leven. Mensen vragen of ik het heb over stemmen horen in onszelf. Nee, het hart vertelt je niet wat voor auto je moet kopen.

Het hart is die roep, dat verlangen, dat zegt: ‘Ervaar vervulling. Les deze dorst. Leef dit leven bewust. Haal zoveel mogelijk uit alles wat deze ademhaling je heeft gebracht. Leef. Besta.’

Sommigen van ons zijn goed geworden in struisvogelpolitiek. We graven een gat, steken ons hoofd erin en denken dat de problemen zullen verdwijnen. Dat is geen leven. Leven betekent van binnenuit de vreugde voelen dat we leven.

Waar ik over spreek, is dat ieder van ons in vrede leeft. Dat komt op de eerste plaats. Daar is geen vervanging voor. We hebben vrede nodig in ons leven. Dit zijn geen lege woorden. Dit is echt. Deze mogelijkheid is heel, heel reëel.

Laat je hart oordelen. Hoe ver is die vrede van je verwijderd? Ze ligt in ieder van ons. Zo dichtbij is ze. Wat we allemaal uiteindelijk zoeken, ligt in onszelf.

Zacht avondlicht weerspiegelt in kalm water onder verre heuvels die in mist zijn gehuld