ਇਹ ਸੰਗਮਰਮਰ ਉੱਤੇ ਉੱਕਰਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਇਹ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉੱਕਰਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਨਹੀਂ।

ਇਹ ਹਰ ਦਿਲ ਦੀ ਉਹ ਗਤੀਸ਼ੀਲਤਾ ਹੈ ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਉਸ ਦਾਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨਕਾਲ ਦੌਰਾਨ ਛੂਹੀ ਜਾਵੇਗੀ।

ਇੱਕ ਜੀਉਂਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੁਆਰਾ।

(ਇਹ ਇੱਕ ਬਦਲਾਅ ਹੈ, ਹੈ ਨਾ?)

ਇੱਕ ਜੀਉਂਦਾ ਵਿਅਕਤੀ।

ਮੈਂ "ਮਰਦ" ਜਾਂ "ਔਰਤ" ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ।

ਇੱਕ ਜੀਉਂਦਾ ਵਿਅਕਤੀ ... ਆਵੇਗਾ ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਇਸ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇਵੇਗਾ।

ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀਆਂ ਹਾਲਾਤਾਂ ਆਪ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰੇਗਾ - ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ - ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਰੱਖਣ ਦੀ ਕੋਈ ਪਰੰਪਰਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਹਾਲਾਤ ਬਦਲਣਗੇ।

ਹਾਲਾਤ ਬਦਲਣਗੇ ਅਤੇ ਜੋ ਉਚਿਤ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਵਾਪਰੇਗਾ।

ਬਸ ਦਿਲ ਛੂਹਿਆ ਜਾਵੇ, ਗੱਲ ਇੰਨੀ ਹੀ ਹੈ।

ਦਿਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਜਿਹੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਆਉਣਾ - ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਦਿਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ।

ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਹੈ।

ਪਰ ਕਿਸੇ ਦਿਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ: ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਦੀ ਮਾਸੂਮੀਅਤ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੀ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸਿਆਣਪ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ, ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ, ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ।
ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ।

ਇਹ ਕੋਈ ਪਲਾਸਟਿਕ ਦਾ ਕੰਬਲ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਇਹ ਬੜੀ ਨਜ਼ਾਕਤ ਨਾਲ ਬੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੂਰਨਤਾ ਤੱਕ ਬੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਬਦ - ਇੱਕ ਵਾਰ ਦਿਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ - ਝੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਅਰਥ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।

ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਫ਼ਰਕ।

ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਲੋੜ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੁਨਿਆਦੀ ਅਤੇ ਅਸਲੀ ਹੈ।

ਭਾਸ਼ਾ ਮਾਇਨੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ।
ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਮਾਇਨੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਉਹ ਕੀ ਨਹੀਂ ਹੈ: ਕੋਈ ਮਾਇਨਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।

ਇਹੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਹੈ - ਜਾਗ੍ਰਿਤ ਹੋਣਾ।

ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਬਣਾ ਲਓ।