ਪ੍ਰੇਮ ਰਾਵਤ:
ਪੂਰਨ ਹੋਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ
ਪ੍ਰੇਮ ਰਾਵਤ ਨੇ 22 ਜੁਲਾਈ, 2004 ਨੂੰ ਇਟਲੀ ਦੀ ਸੰਸਦ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਹੇਠਾਂ ਉਸ ਸੰਬੋਧਨ ਦਾ ਇੱਕ ਅੰਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਇਟਲੀ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਯੂਰਪੀ ਸੰਸਦ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਨੇ ਕਰਵਾਈ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਾਡੇ ਹਰੇਕ ਅੰਦਰ ਬੁਨਿਆਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੀ ਇਹ ਇੰਨੀ ਅਜਨਬੀ ਚੀਜ਼ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ?
ਸਵਾਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ: ਕੀ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਪਿਆਸ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਸਵਾਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ: ਕੀ ਉਸਨੂੰ ਲੱਭਿਆ ਗਿਆ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਪਿਆਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਪਾਣੀ ਦੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰੇਗਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੇਖੇਗਾ।
ਮੈਂ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੇਬਲ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਉਹ ਕਿਉਂ ਹਨ।
ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਲੇਬਲ ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਲਗਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੇਬਲਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਸੁਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਜੰਗ ਦੀ ਗੈਰ-ਮੌਜੂਦਗੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹਾਂ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ।" ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਜੰਗ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ ਜੋ ਬਾਹਰ ਦੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜੰਗ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਭਿਆਨਕ ਹੈ। ਇਹ ਜੰਗ ਜੰਗਬੰਦੀ ਤੋਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਅੱਗੇ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਬਾਹਰ ਦੀ ਜੰਗ ਅੰਦਰ ਦੀ ਜੰਗ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਜਾਂ ਉਸਦਾ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਅਸੰਤੁਲਨ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦੇ ਕਿ ਇਸਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ।
ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਜੇ ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਬਿਲਕੁਲ ਸਧਾਰਨ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਕਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ, "ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਪਿਆਸ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" ਮੈਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਸ਼ਬਦ ਵਰਤ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਂ ਅਜਿਹੇ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਵਰਤ ਸਕਦਾ। ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਬੋਲਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਸ਼ਾਇਦ ਦੁਨੀਆ ਲਈ ਸੱਚ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ਬਦ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਸੱਚ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਦਿਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਪਿਆਸ ਨੂੰ ਬੁਝਾਉਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦੀ ਦਿਲ ਨੂੰ ਲੋੜ ਹੈ।
ਦੁਨੀਆ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।"
ਕੌਣ ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਜ਼ਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮੌਜੂਦ ਹੈਂ"? ਕੀ ਇਹ ਬਹੁਤ ਸਧਾਰਨ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਸਵੇਰੇ ਮੇਰੀ ਅਲਾਰਮ ਘੜੀ ਵੱਜਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਆਉਣ ਲੱਗਦੇ ਹਨ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਕਰਨੀਆਂ ਹਨ।
ਅਸੀਂ ਇਹ ਭੁੱਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਕੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਕੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵੱਲ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਧਾਰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਭੁੱਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ? ਜੀਵਨ ਲਈ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰੀ। ਇਸ ਹੋਂਦ ਲਈ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰੀ। ਸਿਰਫ਼ ਹੋਣ ਲਈ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰੀ।
ਇਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕਿਉਂ ਹੈ?
ਇਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹੀ ਇੱਕੋ ਰਸਤਾ ਹੈ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਸੰਤੁਲਨ ਲੱਭ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸੰਤੁਲਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਸਾਹ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਅਨੁਪਾਤ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਹਨ।
ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇਖੋ। ਬਾਹਰ ਜੋ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਤੁਸੀਂ ਦੇਖਦੇ ਹੋ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਬਾਹਰ ਜੋ ਗਰੀਬੀ ਤੁਸੀਂ ਦੇਖਦੇ ਹੋ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਅਮੀਰੀ ਵੀ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ੱਕ ਤੁਸੀਂ ਦੇਖਦੇ ਹੋ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਦਾ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਵੀ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਫ਼ਰਕ ਪੈਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਜਿਸ ਦਿਨ ਇਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦਿਲੋਂ ਸੱਚ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਲ ਦੀ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਅਸੀਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।
ਇਹ ਕਿੱਥੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਮਝਣ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਿੱਥੇ ਖ਼ਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਉਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਉਸ ਪਿਆਸ ਨੂੰ ਬੁਝਾਉਣ ਨਾਲ ਖ਼ਤਮ ਹੋਵੇਗਾ ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਖੋਜਿਆ ਹੈ।
ਉਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਪਿਆਸ ਹੈ? ਇਹ ਉਸ ਪਾਣੀ ਦੀ ਪਿਆਸ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਪੂਰਨਤਾ ਇੰਨੀ ਅਦਭੁਤ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਜਿਹੀ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਬਾਰੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੋਵੇਗਾ। ਦੋਵੇਂ ਤੱਤ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਹਨ। ਪਿਆਸ ਵੀ ਅਤੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵੀ ਜੋ ਉਸ ਪਿਆਸ ਨੂੰ ਬੁਝਾਏਗਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਹਨ। ਖੁਸ਼ੀ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਅਸੀਂ ਸਾਦਗੀ ਦੇ ਚਸ਼ਮੇ ਰਾਹੀਂ ਦੇਖ ਕੇ ਹੀ ਸਮਝਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਭਾਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਹੈ। ਖਰੀਦਣ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਮੈਂ ਉਮੀਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਭਾਵੇਂ ਜੋ ਵੀ ਵਾਪਰੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲੱਭੋ।
ਇਹ ਉੱਥੇ ਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਪਿਆਸ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਧਾਰਨ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਸਧਾਰਨ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ। ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਹੋਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ।