ਕਈ ਵਾਰ ਸ਼ਬਦ ਅੰਦਰਲੇ ਅਹਿਸਾਸ ਨੂੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਸਿਰਫ਼ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਨਹੀਂ... ਬਲਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸਮੇਂ।
ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਗੱਲ ਹੈ — ਅਤੇ ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਦਭੁਤ ਹੈ — ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਜੀਵਨ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਹੋਂਦ ਮਿਲੀ ਹੈ।
ਅਤੇ ਇਸ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ ਹੈ — ਇੱਕ ਖਿੜਕੀ, ਇੱਕ ਦਰਵਾਜ਼ਾ, ਇੱਕ ਮੌਕਾ — ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਵੀ ਲੱਭ ਸਕੀਏ...
ਅਤੇ ਫਿਰ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਉਸ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਸਕੇ ਅਤੇ ਸੁਪਨਿਆਂ, ਅਹਿਸਾਸਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਦੀ ਉਡੀਕ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅੰਜਾਮ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕੇ। ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਸਮਝ ਸਕਾਂ, ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਾਂ, ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਭਰ ਸਕਾਂ। ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਕੋਈ ਧਾਰਨਾ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਕੁਝ ਅਸਲੀ, ਕੁਝ ਸਧਾਰਨ।
ਸਾਡੇ ਲਈ, ਜੇ ਅਸੀਂ ਸਮਝ ਸਕੀਏ ਕਿ ਉਹ ਮੌਕਾ ਕੀ ਹੈ; ਜੇ ਅਸੀਂ ਸਮਝ ਸਕੀਏ ਕਿ ਉਸਦਾ ਕੀ ਅਰਥ ਹੈ। ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧੀਏ — ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ, ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੁੱਖ-ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਪੈਣ ਦੇਣਾ ਆਸਾਨ ਹੈ। ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪੈਣ ਦੇਣਾ ਜਾਂ ਤੜਫ਼ਣਾ ਹੀ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦਾ ਆਦੀ ਹੋ ਜਾਣਾ ਵੀ ਆਸਾਨ ਹੈ। ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਦਾ ਆਦੀ ਹੋਣਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਸਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਕ ਹਕੀਕਤ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਵੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦੇਣਾ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਜਦੋਂ ਗੱਲਾਂ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਐਸੀ ਹੀ ਹੈ।"
ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ — ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਐਸੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਇਹ ਇੱਕ ਤੋਹਫ਼ਾ ਹੈ; ਇਹ ਇੱਕ ਸੁਪਨਾ ਹੈ ਜੋ ਹਕੀਕਤ ਬਣ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੈ।
ਅਤੇ ਉਸ ਸਭ ਤੋਂ ਡੂੰਘੇ ਅਹਿਸਾਸ ਤੋਂ ਜਾਗ ਕੇ ਉਸੇ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ — ਤਸੀਹੇ, ਦਰਦ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਕੋਮਲਤਾ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੀ ਹੈ। ਫੁੱਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਦੇ ਰੰਗ, ਤਾਰੇ ਦੀ ਝਿਲਮਿਲਾਹਟ, ਚੰਦ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ... ਦਰਦ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ — ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਅਸੀਂ ਕਦੋਂ ਖੁਦ ਕਦਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ? ਅਸੀਂ ਇਸ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਕਦੋਂ ਪਛਾਣਦੇ ਹਾਂ — ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੁਕ ਕੇ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਦਾ ਕੀ ਅਰਥ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਤਾਕਤ ਹੈ — ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਯੋਗਤਾਵਾਂ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੁੰਦਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰ ਸਕੋ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਸਾਡੀ ਸਿਆਣਪ, ਇਹ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਮੈਨੂੰ ਅਫ਼ਸੋਸ ਹੈ — ਐਨਸਾਈਕਲੋਪੀਡੀਆ ਯਾਦ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸਾਦਗੀ ਨੂੰ ਸਿੱਖਣ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਹ ਗਿਆਨ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਇਹ ਖੇਤਰ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਇਹ ਦੁਨੀਆ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ — ਇਹੀ ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਆਖ਼ਰੀ ਸਾਹ ਤੱਕ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹੇਗੀ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚੋ।
ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਤੁਹਾਡੇ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ। ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਸਾਦਗੀ ਬਾਰੇ, ਉਸ ਸੁੰਦਰਤਾ ਬਾਰੇ, ਉਸ ਸ਼ਾਂਤੀ ਬਾਰੇ, ਉਸ ਭਰੋਸੇ ਬਾਰੇ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਹਰ ਦਿਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਹਰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰੇਗਾ — ਸਗੋਂ ਇਸ ਜੀਵਨ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਆਖ਼ਰੀ ਪਲ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ। ਇਹ ਅਸਲੀ ਹੈ — ਇਹੀ ਹਕੀਕਤ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਹਕੀਕਤ ਨਹੀਂ ਜੋ ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਹਕੀਕਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸ ਪਲ ਵਿੱਚ ਇਸਨੂੰ ਪਛਾਣਨਾ — ਇਹੀ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ — ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਸ਼ੁੱਧ ਅਨੁਭਵ ਨਾਲ ਭਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਅਤੇ ਇਹੀ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਮਕਸਦ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨਾ ਹੈ।