ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਇਸ ਜਾਦੂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰੋ।
ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ।
ਅਤੇ ਕਹੋ, “ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਇਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਬਖ਼ਸ਼ੀ ਗਈ ਹੈ,
ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।”
ਗੁਰੂ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਸੁਣਦੇ ਹਾਂ—
ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਜਾਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਨੱਚ ਉੱਠਦਾ ਹੈ।
ਹਾਂ।
“ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਦੇ ਹੋ...”
ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਸ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਇੱਕ ਵਾਅਦਾ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋ।
ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹਾ ਸੁਨੇਹਾ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋ ਜੋ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਣੋ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਕੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਖੱਡਾਂ ਉੱਤੇ ਪੁਲ ਬਣਨ ਦਿਓ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਜਾਪਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਇਸ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਸਲੀ ਜਾਦੂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋ ਉੱਠੇਗਾ।
ਜਦੋਂ ਇਨਸਾਨ ਉਸ ਇੱਕ ਗੱਲ—ਉਸ ਇੱਕ ਖ਼ੁਸ਼ੀ, ਉਸ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰਤਾ—ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਡੂੰਘੀ ਗੱਲ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਉਸ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਸਾਹ... ਰੁਕ ਜਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਕਿੰਨੀ ਸੱਚੀ ਹੈ।
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਸੁਣਨ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਹਿਣ ਲਈ ਕੁਝ ਹੈ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨਤਾ ਪਾਉਣ ਦੀ ਤਾਂਘ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਸੁਨੇਹਾ ਹੈ।
ਜੋ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ,
ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਗੀਤ ਗਾਵਾਂਗਾ।
ਇਹ ਜੀਵਨ, ਇਹ ਵੇਲਾ—ਕੋਈ ਦਿਖਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਕੋਈ ਦੇਖਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ।
ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਕੋਈ ਦੇਖਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ—ਤਾਂ ਜਾਦੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜਾਦੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇੱਥੇ ਪੰਛੀ ਨਹੀਂ, ਤਿਤਲੀਆਂ ਨਹੀਂ—ਇੱਥੇ ਇਨਸਾਨ ਆਜ਼ਾਦ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਇੱਥੇ ਬਿਨਾਂ ਖੰਭਾਂ ਵਾਲੇ ਵੀ ਉੱਡਦੇ ਹਨ।
ਅਤੇ ਇਹੀ ਹੈ ਗਿਆਨ ਦੀ ਇਸ ਸੁੰਦਰ, ਅਦਭੁਤ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਜਾਦੂ।
ਇੱਥੇ ਜੀਊਂਦਿਆਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਬਾਰੇ ਸਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
