ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੋ ਅਤੇ ਹਰ ਕਦਮ ਪੂਰੀ ਸਚੇਤਤਾ ਤੇ ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਪੁੱਟੋ।
ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੋ ਅਤੇ ਦਿਲ ਦੇ ਇਸ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੋ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੁੰਦਰ, ਚੌੜੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖੋ। ਅਤੇ ਦੇਖੋ, ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਰੁਕ ਜਾਓ। ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਭ ਸਕੇ। ਹਿੱਲੋ ਨਾ। ਬਿਲਕੁਲ ਨਾ ਹਿੱਲੋ।
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਣ ਦਿਓ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦਿਓ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਸਮੇਟ ਲੈਣ ਦਿਓ।
ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੋਂ ਉੱਠਦੇ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਆਉਣ ਦਿਓ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲੈਣ ਦਿਓ। ਅਡੋਲ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੋ। ਬਿਲਕੁਲ, ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ।
ਕਿਸੇ ਵਿਚਾਰ ਜਾਂ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਕਿਸੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਕੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੌੜੀ ਸੜਕ ਉੱਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਰੁਝੇਵੇਂ ਭਰੇ ਚੌਰਾਹੇ ਦੇ ਐਨ ਵਿਚਕਾਰ।
ਅਡੋਲ ਰਹੋ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨੂੰ ਲੁਕਾਓ ਨਾ।
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਾਇਬ ਕਰਨ ਦਾ ਨਾਟਕ ਨਾ ਕਰੋ।
ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਹਰ ਦਿਨ ਅਜਿਹਾ ਦਿਨ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦਿਲ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇਹ 'ਨਿਮਰ' ਹੋਣ ਦਾ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ — ਨਹੀਂ। ਇਹ ਆਪਣੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ।
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਸਾਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ — ਹੈ ਨਾ? ਬਿਲਕੁਲ ਸਪੱਸ਼ਟ।
ਤੁਹਾਡੀ ਹੋਂਦ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਪੱਥਰ ਹੇਠ ਲੁਕੀ ਹੋਈ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਇਹ ਕਿਸੇ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘਾਹ ਹੇਠ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੁਕੀ ਹੋਈ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਹੈ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ। ਤੁਹਾਡੀ ਖੋਜ ਵੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ।
ਇਹ ਖੋਜ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੋਂ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਪੂਰੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਜਾਦੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਅਦਭੁਤ ਚਮਤਕਾਰ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ — ਤੁਹਾਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮਿਲੀ ਹੈ।
ਤੁਹਾਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮਿਲੀ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕੇ। ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਸਾਕਾਰ ਹੋ ਸਕੇ।
ਇਹ ਹੋਂਦ ਕੀ ਹੈ? ਇਸ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਾ ਸਮਝੋ।
ਇਹ ਹੋਂਦ ਕੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਹੋਂਦ ਕੀ ਹੈ।
ਇਹ ਬਹੁਤ ਖ਼ਾਸ ਹੈ। ਅਤੇ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਹ ਖ਼ਾਸ ਕਿਉਂ ਹੈ?
ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਸੇਤੁ ਹੈ — ਸੀਮਿਤ ਅਤੇ ਅਸੀਮ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਸੇਤੁ।
ਇੱਥੇ ਹੀ ਇਹ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਹੀ ਉਹ ਦਹਿਲੀਜ਼ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਹਨ — ਜਿੱਥੇ ਨਾਸ਼ਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਬਸ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।