பிரேம் ராவத்: இந்த வாழ்க்கையைக் கண்டறியுங்கள்

நான் பேசுவது எளிமையானது, அதே நேரத்தில் ஆழமானது.

சிலருக்கு இது மிகவும் எளிமையானதாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் அதனால் இது முக்கியமற்றது என்று அர்த்தமல்ல.

மூச்சின் எளிமையைப் பற்றியும், உங்கள் வாழ்க்கையில் ஒவ்வொரு நாளும் வந்து செல்வதைப் பற்றியும் நான் பேசுகிறேன்.

ஒவ்வொரு நாளும் நமக்குக் கிடைக்கும் மிக மதிப்புமிக்க பரிசுகளில் ஒன்றாகும் என்பதை நான் மக்களுக்கு நினைவூட்டுகிறேன்.

அதற்கு ஈடே இல்லை.

பலருக்கு இது புரிகிறது; அதே நேரத்தில் புரியாமலும் இருக்கிறது. ஒவ்வொரு நாளும் முக்கியமானது என்பதை நாம் அறிவோம். ஆனால் அந்த வகையில் அதை நாம் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. ஒரு நாளின் முக்கியத்துவத்தை, அந்த நாளில் நாம் என்ன சாதித்தோம் என்பதன் அடிப்படையிலேயே தீர்மானிக்கிறோம்.

நமது வாழ்க்கை ஒரு தராசில் வைக்கப்பட்டுள்ளது; அதை அளக்கும் எடைகளை இந்த உலகமே நமக்குக் கொடுத்துள்ளது.

எல்லாமே தோல்வி அல்லது வெற்றி என்ற அளவுகோலால் மதிப்பிடப்படுகிறது.

ஆனால் நமக்கு ஒரு விலைமதிப்பற்ற பரிசு வழங்கப்பட்டுள்ளது. நமக்கு ஆண்டுவிழாக்களும் பிறந்தநாள்களும் உள்ளன; நாம் ஒருவருக்கொருவர் பரிசுகளைக் கொடுக்கிறோம். ஆனால் ஒரு கொரில்லாவுக்கு வைர மோதிரம் போன்ற விலைமதிப்பற்ற ஒன்றை நீங்கள் கொடுப்பீர்களா? ஏன் கொடுக்கக்கூடாது? கொரில்லாவுக்கும் உங்களைப் போலவே விரல்கள் இருக்கின்றன; ஆனால் அதன் மதிப்பை அது ஒருபோதும் புரிந்துகொள்ளாது.

ஒரு கொரில்லாவுக்கு வைர மோதிரத்தைக் கொடுத்தால், அது அதைச் சுவைக்க முயலும்; சுவையற்றது என்று கண்டுகொண்டு, ஒருவேளை அதைத் தூக்கி எறிந்துவிடும்.

வாழ்க்கை என்ற வைர மோதிரம் நம்மிடம் கொடுக்கப்பட்ட ஒரு கொரில்லாவைப் போல நாமும் இருக்கிறோமா?

பல வழிகளில் நாமும் அதையே செய்கிறோம்—அதைச் சுவைத்துப் பார்த்துவிட்டு, "என் வாழ்க்கை நல்லதல்ல. நான் இதைச் செய்ய வேண்டும். இதைச் சாதிக்க வேண்டும். இந்த உச்சியை ஏற வேண்டும். அங்கே இருக்க வேண்டும். இந்தப் பதவி எனக்கு வேண்டும். என் வாழ்க்கையில் இதுவும் வேண்டும், அதுவும் வேண்டும்" என்று சொல்கிறோம்.

மறக்கப்படுவது இருப்பதன் மதிப்பு; ஒவ்வொரு கணமும் வந்து நம்மை ஆசீர்வதிக்கும் இந்த மூச்சின் மதிப்பு.

இதுதான் ஆசீர்வாதம். ஆனால் அதை எவ்வாறு ஏற்றுக்கொள்வது என்பது நமக்குத் தெரியவில்லை.

நமது வாழ்க்கையில் எல்லாவற்றையும் நிபந்தனைகளுக்கு உட்பட்டதாக ஆக்குகிறோம்:

"நீ இதையும், இதையும், இதையும் செய்தால் நல்ல மகன் அல்லது நல்ல மகள். நீ இதையும், இதையும், இதையும் செய்தால் நல்ல மனைவி அல்லது நல்ல கணவன். நீ இதையும், இதையும், இதையும் செய்தால் நல்ல நண்பன்..."

ஆனால் மூச்சுக்கு எந்த நிபந்தனையும் இல்லை. நமக்கு மூச்சு வழங்கப்படும்போது, "நீ இதையும் இதையும் செய்தால் மட்டுமே இந்த மூச்சை உனக்குக் கொடுப்பேன்" என்று சொல்லப்படுவதில்லை. அது தீர்ப்பின்றி, இலவசமாக வழங்கப்படுகிறது.

நீங்கள் கண்ணாடியில் பார்க்கும்போது, நீங்கள் பார்க்கும் முகம் உங்களுடைய தீர்ப்பைக் கேட்கவில்லை.

அது பாராட்டைக் கேட்கிறது. ஏற்றுக்கொள்ளுதலைக் கேட்கிறது—இந்த வாழ்க்கையை ஏற்றுக்கொள்ளுதல், இந்த மூச்சை ஏற்றுக்கொள்ளுதல், இந்த இதயத்தின் எளிய தாகத்தை ஏற்றுக்கொள்ளுதல்.

நீங்கள் தேடும் அந்த மகிழ்ச்சி, ஒவ்வொரு நாளும் நீங்கள் தேடிக்கொண்டிருக்கும் அந்த மகிழ்ச்சி,

உங்களைத்தான் தேடிக்கொண்டிருக்கிறது—உங்களை அரவணைக்க, உங்களை ஏற்றுக்கொள்ள, உங்களை நிறைவாக்க. நீங்கள் தேடும் அமைதி உங்களுக்குள்ளேயே இருக்கிறது என்பதைச் சொல்லவே நான் இங்கே இருக்கிறேன்.

நீங்கள் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் இந்த வாழ்க்கையைக் கண்டறியுங்கள்.

அது எவ்வாறு வாழப்பட வேண்டுமோ அந்த வகையில் அதைக் கண்டறியுங்கள்—மகிழ்ச்சியில், நன்றியுணர்வில், அழகில். ஒவ்வொரு நாளின் சாத்தியத்தைக் கண்டறியுங்கள். சூரியன் அடிவானத்தில் பிரகாசிக்கும்போது, ஒளி வந்து விழிப்புணர்வு ஏற்படும்போது, பின்னர் சூரியன் மறைந்து தூக்கம் வரும்போது—எல்லாமே அழிக்கப்பட்டு மற்றொரு நாள் தொடங்குகிறது—அந்தத் தாளத்தைக் கண்டறியுங்கள்.

அதைக் கண்டறியுங்கள்.

இதுதான் இந்த இருப்பின் முழு நோக்கம். இதுதான் அமைதியின் முழு நோக்கம்; ஏனெனில் அமைதி நேற்றில் இல்லை, அமைதி நாளையிலும் இல்லை, அமைதி இன்றுதான்.

நாளை என்பது எதிர்பார்ப்பு.

நேற்று என்பது வெறும் நினைவுகள்.

இன்றுதான் பரிசு. உண்மையான பரிசு. மிக முக்கியமான பரிசு.