சில நேரங்களில் வார்த்தைகள் உள்ளத்தில் இருக்கும் உணர்வைத் துல்லியமாக வெளிப்படுத்துவதில்லை.
சில நேரங்களில் மட்டும் அல்ல... பெரும்பாலான நேரங்களில்.
ஏனெனில் இந்த அற்புதம் — உண்மையிலேயே இது அற்புதமானது — இந்த வாழ்க்கை நமக்குக் கிடைத்திருப்பது, இந்த இருப்பு நமக்குக் கிடைத்திருப்பது. மேலும் இந்த இருப்பில் ஒரு வாய்ப்பு — ஒரு ஜன்னல், ஒரு கதவு, ஒரு சந்தர்ப்பம் — அந்தக் கதவைக் கண்டறியக்கூடிய வாய்ப்பும் கிடைத்திருக்கிறது...
பின்னர், அந்தக் கதவைத் திறந்து, கனவுகளுக்கும், உணர்வுகளுக்கும், வாழ்நாள் முழுவதும் காத்திருப்பதற்கும் ஒரு தீர்வு கிடைக்கச் செய்யக்கூடிய ஒருவர். நான் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய ஒன்று, நான் உணரக்கூடிய ஒன்று, என் வாழ்க்கையை நிறைவுசெய்யக்கூடிய ஒன்று. வெறும் கருத்தல்ல, வெறும் எண்ணமல்ல, மாறாக உண்மையான ஒன்று, எளிமையான ஒன்று.
நமக்காக, அந்த வாய்ப்பு என்ன என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள முடிந்தால்; அதன் பொருள் என்ன என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள முடிந்தால். மேலும் மரியாதையுடன் அதை அணுகுவோம் — சுதந்திரத்துடன், சுதந்திரமாக இருக்க வேண்டும் என்ற விருப்பத்துடன்.
இந்த வாழ்க்கையில், ஒருவர் தன்னைச் சுமைகளால் அழுத்திக்கொள்ள அனுமதிப்பது எளிதாக இருக்கலாம். சுமைகளைச் சுமக்கவும், துன்புறுத்தப்படவும் அனுமதிப்பது மட்டுமல்ல, அதற்குப் பழகிவிடுவதும் எளிது. அதற்குப் பழகிவிடுவது மட்டுமல்ல, அதை வாழ்க்கையின் ஓர் உண்மை என்று ஏற்றுக்கொள்ளத் தொடங்குவதும் எளிது. பலர், விஷயங்கள் சரியாக நடக்காதபோது: "வாழ்க்கை இப்படித்தான்."
நான் எப்போதும் மக்களிடம் சொல்ல வேண்டியது, அது உண்மையல்ல — வாழ்க்கை அப்படியல்ல.
இது ஒரு பரிசு; இது நனவாகிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு கனவு.
இது உண்மையானது.
மேலும் அந்த ஆழமான உணர்விலிருந்து விழித்தெழுந்து அந்த யதார்த்தத்தை ஏற்றுக்கொள்வது — வேதனை, வலி, துன்பம் ஆகியவற்றின் யதார்த்தத்தை அல்ல. ஏனெனில் இந்தப் படைப்பின் மென்மை வேறொரு கதையைச் சொல்கிறது. ஒரு மலரின் மணம், சூரிய உதயத்தின் வண்ணங்கள், ஒரு நட்சத்திரத்தின் மினுமினுப்பு, நிலவின் ஒளி, வானத்தின் நீல நிறத்தின் அழகு... இவை வலியையும் துன்பத்தையும் சாட்சியப்படுத்துவதில்லை — அவை அவற்றின் அடையாளங்களும் அல்ல.
நாம் எப்போது பாராட்டுவதையே பாராட்டத் தொடங்குகிறோம்? இந்த ஆற்றலை நாம் எப்போது உணர்கிறோம் — சில நேரங்களில் நீங்கள் சற்று மெதுவாகி, அதன் பொருள் என்ன என்பதை உணர வேண்டும். உங்களிடம் ஒரு ஆற்றல் இருக்கிறது — ஒன்று மட்டுமல்ல, நாம் பெற்றுள்ள அந்த அழகான விஷயங்களைப் பாராட்டுவதற்கான பல திறன்கள் உங்களிடம் உள்ளன.
நமது ஞானம், இதைச் சொல்வதற்கு வருந்துகிறேன் — கலைக்களஞ்சியங்களை மனப்பாடம் செய்வதில் இல்லை; இந்த வாழ்க்கையில் அந்த எளிமையைக் கற்றுக்கொள்வதில்தான் உள்ளது. இந்த அறிவு, இந்த அறிவின் உலகம், இந்த அறிவின் தளம் மற்றும் ஆசிரியர் — இதுவே உங்கள் கடைசி மூச்சுவரை உங்களுடன் இருக்கும் உலகம். இதைப் பற்றி சிந்தியுங்கள்.
வேறு எதுவும், நீங்கள் அறிந்திருக்கும் வேறு எதுவும் உங்களுக்கு எந்த நன்மையும் செய்யாது. அந்த எளிமையைப் பற்றியும், அந்த அழகைப் பற்றியும், அந்த அமைதியைப் பற்றியும், அந்த நம்பிக்கையைப் பற்றியும் நீங்கள் அறிந்திருப்பது, உங்கள் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நாளிலும், ஒவ்வொரு கணத்திலும் மட்டுமல்ல — இந்த வாழ்க்கையின் கடைசி தருணத்தில்கூட உங்களுக்கு உதவும்.
ஏனெனில் அது உண்மை. அது நிஜமானது — அதுதான் யதார்த்தம். ஒரு நாளிலிருந்து மறுநாளுக்கு மாறிக்கொண்டிருக்கும் உணரப்பட்ட யதார்த்தம் அல்ல; அது யதார்த்தமல்ல. அது உண்மையல்ல. இந்தக் கணத்தில் அதை உணர்ந்துகொள்வது — என்னால் செய்யக்கூடியது அதுதான் — என்னை நானே நிரப்பிக்கொள்ள முடியும்; அந்தத் தூய அனுபவத்தால் என்னை நானே நிரப்பிக்கொள்ள முடியும்.
அதுவே ஒரு மனித வாழ்க்கையின் குறிக்கோளை அடைவதாகும்.