Isang malaking karangalan para sa akin ang makausap ang mga taong nais matuto ng isang bagay tungkol sa buhay.
Nais kong magkuwento sa inyo ng isang napakasimpleng kuwento.
Noong unang panahon, may isang pambihirang instrumentong pangmusika.
Sa tuwing tinutugtog ito, nagmumula rito ang pinakamagagandang tunog.
Pagkaraan ng ilang panahon, nagsimulang mahumaling ang mga tao sa mga instrumentong “bago at naiiba,” at nag-anyaya sila ng iba pang mga musikero upang tumugtog.
Dumating ang mga musikero dala ang kanilang mga tambol, plawta, at gitara.
Hindi nagtagal, wala nang nakaaalam kung paano tugtugin ang natatanging instrumentong iyon. Nagsimulang magtanong ang mga tao, “Ano pa ba ang silbi ng instrumentong ito?”
Maganda ito at nakapupukaw ng kanilang interes. Ngunit unti-unting naipon ang alikabok dito dahil napabayaan na ito, at nawala ito sa tono.
Isang araw, may dumating na lalaki at nagtanong, “Bakit ninyo isinantabi ang napakagandang instrumentong ito?”
Nagtakang tumingin sa kanya ang mga tao. “Aling instrumento? Nakatono ang lahat ng tambol, magaganda ang mga plawta, perpekto ang mga biyolin, at nakatono rin ang piyano.”
Sinabi niya, “Hindi na ba ninyo naaalala ang instrumentong ito? Dahil sa instrumentong ito, nagkaroon kayo ng interes sa musika, itinayo ninyo ang lugar na ito, at nagtitipon kayo rito upang pakinggan ito. Ngunit ngayon, nadala kayo ng inyong pagkamausisa sa mga bago at naiibang bagay, kaya napabayaan ninyo ito.”
“Ano ba ang napakaespesyal sa instrumentong iyan?” tanong nila.
Sumagot ang lalaki, “Hayaan ninyong ipakita ko sa inyo.” Nilinis niya ang instrumento, at muli itong kumislap.
Nakakalimot tayo. Ang nakikita lamang natin ay ang dumi sa ibabaw.
Ngunit ang taong tunay na nakakakilala sa instrumentong ito ay nakakakita nang higit pa sa alikabok. Kaya niyang alisin ang alikabok at muling ilantad ang kagandahan, kinang, kariktan, at kadakilaan nito.
Pagkatapos, ginawa niya ang pinakamahalagang bagay: itinono niya ang instrumento. Upang makalikha ng magagandang tunog ang isang instrumentong pangmusika, kailangan itong nasa tamang tono.
Matapos itono ang instrumento, ibinalik niya ito sa mga tao at sinabi, “Ngayon, tugtugin ninyo.”
Sumagot sila, “Pero hindi kami marunong tumugtog nito.”
Sinabi niya, “Daanan lamang ninyo ng inyong mga daliri ang mga kuwerdas, at magsisimula itong tumunog. Makinig kayo. Maririnig ninyo.”
Nang simulan nilang tugtugin ito, namangha sila sa napakagandang musikang nagmumula rito.
Nasa harapan nila ang isang instrumentong tunay na kayang umantig sa puso.
Ano ang instrumentong ito?
Ikaw mismo.
Sa paghahanap mo ng lahat ng “bago at naiiba,” nakalimutan mo ang iyong sarili.
Umiikot ang lahat sa pagkahumaling sa “bago at naiiba” — maliban sa instrumentong ito, sa buhay na ito.
Maliban sa pusong ito.
Lahat ng iba pa ang inuuna.
Mula umaga hanggang gabi, sinasabi mo, “Kailangan kong gawin ito. Kailangan kong gawin iyon.” Ngunit nasaan ka sa listahang iyon? Ika-10? Ika-20? Ika-100?
Hindi. Wala ka roon.
Kapag nasa tamang tono ang instrumentong ito at sinimulan mo itong tugtugin, maririnig mo ang isang himig — ang himig ng hiningang dumarating sa iyo.
Napakasimple nito.
Ang hinahanap mo, ang kailangan mo, ay nasa loob mo na. Ngunit dahil sa kapabayaan, nawala sa tono ang instrumentong ito.
Kapag muli itong naitono, maaari mong maranasan at masiyahan sa tunay na potensiyal ng instrumentong ito.
Ito ang buhay mo. Tuklasin mo ang malalim na kasiyahang nagmumula sa iyong kalooban.
Iyan ang pinakamaliit na bagay na utang mo sa iyong sarili.
Kung nais mong maging mayaman, magsimula ka sa iyong sarili.
Ang unang utang na kailangan mong bayaran ay ang utang mo sa iyong puso—ang kahilingan nito, ang pagnanais nitong makatagpo ng malalim na kasiyahan.
Hindi naman ito malaking kahilingan.
Simple lamang ito.
Maging kuntento ka.
— Prem Rawat