Ang basong nasa harap ko
ay hindi kailangang maging walang laman...

Ang ilog na dumadaan ay may tagong napakarami, higit pa sa kung ano ang makikita ng mata.

Dahil sa ibabaw, tila tubig lang na umaagos.

Pero may nagturo sa akin.
May nagpakita sa akin, 'Kunin mo ang basong ito, isubsob mo sa ilog, itaas mo, at patuloy mong gawin ito; isang araw, mapupuno ang baso mo ng ginto ng kapayapaan.'

Ito ang ginagawa ko.

Kaya maraming tao.
Ang ilog ay patuloy na dumadaan sa harap natin.
May mga tumitingin lang sa ilog at nagsasabi, 'Ang ganda.' May mga tumitingin sa ilog at nagsasabi, 'Sana makapag-ski ako diyan.'

May mga nagsasabi, 'Sana makapaglayag ako ng bangka diyan.' May mga tumitingin at nagsasabi, 'Alam mo, mailalagay ko ang mga daliri ng paa ko diyan, mainit-init ako, ilalagay ko ang mga daliri ng paa ko sa ilog.'

Mabuti ba iyon? Masama ba iyon?

Hindi ako manghuhusga, pero, higit pa sa makikita ng mata, may nagpakita sa akin ng kayamanan na dumadaloy kasama ng ilog na ito.

At ang baso na ibinigay sa akin.

Ngayon, lahat ay nagkakaroon ng kahulugan....

Prem Rawat – London, 2004