Buksan ang iyong mga mata at gawin ang bawat hakbang nang may kaseryosohan.
Buksan ang iyong mga mata sa loob, sa kahanga-hangang lungsod na ito ng puso, at tumingin sa paligid at tingnan ang mga magagandang abenida na ito. At tingnan ang kapayapaang papalapit sa iyo. At tumigil ka. Tumigil ka nang lubos, lubos, upang mahuli ka ng kapayapaan. Huwag kang gumagalaw. Huwag kang gumagalaw.
Hayaan itong dumating, hayaan itong humawak sa iyo, hayaan itong yakapin ka.
Hayaan ang magandang pag-ibig na mula sa loob na dumating at yakapin ka. Tumigil ka. Lubos, lubos.
Hindi nagtatago sa isang sulok ng isang ideya, o ng isang panaginip. Kundi sa pinakamalawak na abenida, sa gitna ng pinakamaabalang krusada.
Maging malinaw ka, habang tumatayo kang tahimik.
Huwag kang gumawa ng pagkawala.
Hindi ito ang oras sa iyong buhay — ang bawat araw na ibinigay sa iyo ay isang araw na maaari mong bisitahin ang lungsod ng puso, at hindi ito ang oras na magpanggap na «mapagkumbaba» — hindi. Ito ang oras na maging malinaw ka.
Tulad ng buhay na ito ay malinaw. Tulad ng hiningang ito ay malinaw — hindi ba? Malinaw.
Ang iyong pag-iral ay malinaw, hindi ito nakatago sa ilalim ng isang bato sa isang bundok.
Hindi ito nakatago sa ilalim ng damo sa isang malubhang kagubatan. Dito, ito ay malinaw. Ang iyong paghahanap ay malinaw.
Ito ay laging nariyan, at hinahanap nito na matupad.
At ang mahika ng lahat ng mahika, ang himala ng lahat ng himala ay nangyari, ibinigay sa iyo ang buhay.
Ibinigay sa iyo ang isang buhay upang ito ay maganap. Upang ito ay lumitaw.
Ano ang pag-iral na ito? Huwag itong maliitin.
Ano ang pag-iral na ito? Sasabihin ko sa iyo kung ano ang pag-iral na ito.
Ito ay napaka-espesyal. At alam mo ba kung bakit ito espesyal?
Dahil ito ay isang tulay; ito ay isang kamangha-manghang tulay sa pagitan ng may hangganan at walang hangganan.
Dito nangyayari ito. Dito nagkikita ang dalawa.
Ito ang pintuan kung saan maaaring magkita ang dalawa — kung saan maaaring maranasan ng namamatay ang kawalan ng kamatayan.
Wala nang iba.