prem rawat:
ang karapatang maging ganap
Nagbigay ng talumpati si Prem Rawat sa Parlamento ng Italya noong Hulyo 22, 2004. Narito ang isang sipi mula sa talumpati, na ipinakilala ng dating Punong Ministro ng Italya at Pangulo ng Parlamento ng Europa.
Kung ang pagnanais para sa kapayapaan ay likas sa bawat isa sa atin, bakit dapat itong maging isang bagay na banyaga sa atin?
Ang tanong ay hindi kung gusto natin ng kapayapaan. Ang tanong ay: Nararamdaman ba natin ang uhaw para sa kapayapaan? Ang tanong ay hindi kung umiiral ang kayamanan. Ang tanong ay: Natuklasan na ba ito? Kapag naunawaan ang uhaw para sa kapayapaan sa buhay ng isang tao, hahanapin ng taong iyon ang tubig, ang kapayapaan. Titingin siya sa kanyang kalooban.
Nakikita ko ang libu-libong etiketa sa mundong ito, at hindi ko alam kung bakit naroroon ang mga ito.
Maraming etiketa ang inilagay sa mga bagay bago pa man ako isinilang. Naniniwala rito ang mga tao. Walang kumukuwestiyon sa mga etiketa na ito. Kapag narinig ng mga tao na ang kahulugan ng kapayapaan ay ang kawalan ng digmaan, sinasabi nila, "Oo, totoo iyan." May digmaan na nagaganap sa loob ng isang tao na higit na mabagsik kaysa sa anumang digmaan sa labas. Nagpapatuloy ang digmaang ito nang matagal kahit matapos ang mga tigil-putukan. Ang digmaan sa labas ay pagpapakita o repleksiyon ng digmaan sa loob. May pakiramdam tayo ng kawalan ng balanse, ngunit hindi natin kinikilala kung ano ang sanhi nito.
Kailangan kong kilalanin kung ano ang kailangan ko sa aking buhay. Kung gusto ko ng kapayapaan, kailangan kong kilalanin ito.
Kailangan kong sabihin sa aking sarili, sa pinakasimpleng mga salita, "Oo, nararamdaman ko ang uhaw para sa kapayapaan." Maaari akong gumamit ng magagarang salita upang humanga ang ibang tao, ngunit hindi ako maaaring gumamit ng magagarang salita upang humanga sa aking sarili. Kung gusto kong mapahanga ang aking sarili, kailangan kong magsabi ng katotohanan. Marahil, para sa mundo, ang katotohanan ay isang nakakatakot na salita, ngunit ang katotohanan ang gustong marinig ng puso. Kailangang mapawi ang uhaw na iyon. Ang kapayapaan ang kailangang maramdaman ng puso.
Dumadagsa sa akin ang mundo at sinasabi, "Dapat ganito ka; dapat ganoon ka."
Sino ang magsasabi sa akin, "Ikaw ay buhay, umiiral ka"? Masyado bang simple iyon? Sa sandaling tumunog ang aking alarm clock sa umaga, pumapasok sa isip ko ang lahat ng mga bagay na kailangan kong gawin.
Patuloy nating nakakalimutan kung ano ang mahalaga. Hindi ba nagsisimula ang paglalakbay tungo sa kapayapaan sa taimtim na pagkilala sa mga simpleng bagay na patuloy nating kinakalimutan? Ang pasasalamat sa buhay. Ang pasasalamat sa pag-iral na ito. Ang pasasalamat na tayo ay umiiral.
Bakit ito mahalaga?
Mahalaga ito dahil ito lamang ang paraan upang mahanap mo ang iyong balanse. Kung wala nito, hindi balanse ang ating buhay. Sa isang panig ay isang simpleng paghinga, at sa kabilang panig ay mga problemang hindi naaayon sa kanilang tunay na sukat.
Tumingin ka sa paligid. Ang kawalang-kasiyahang nakikita mo sa labas ay katapat ng pambihirang kasiyahan sa loob. Ang kahirapang nakikita mo sa labas ay katapat ng pambihirang kayamanan sa loob. Ang pag-aalinlangang nakikita mo ay katapat ng kamangha-manghang kalinawan sa loob.
Kapag nagsimula nating kilalanin na ang kapayapaan ay nasa loob natin, magsisimula nang magkaroon ng pagbabago.
Sa araw na maging taimtim na katotohanan ito para sa atin, at hindi lamang isang panandaliang pagnanais, maaari na nating simulang madama ang kapayapaan.
Saan ito nagsisimula? Nagsisimula ito sa pagkilala. Nagsisimula ito sa pag-unawa. Saan ito nagtatapos? Sana ay magtapos ito sa pagpapawi ng uhaw na natuklasan mo sa iyong kalooban.
Anong uri ng uhaw iyon? Ito ay uhaw para sa tubig na nasa loob mo rin.
Napakaganda ng pagkakumpleto nito. Marahil ay hindi ka pa nakarinig ng anumang katulad nito. Nasa loob mo ang dalawang elemento. Nasa loob mo kapwa ang uhaw at ang tubig na magpapawi sa uhaw. Nasa loob mo ang kagalakan, at nasa loob mo rin ang pagnanais para sa kagalakan. Sa pamamagitan ng pagtingin gamit ang mga lente ng pagiging simple, saka lamang natin maaaring simulang maunawaan ito. Ang hinahanap mo ay nasa loob mo. Walang kailangang bilhin, walang kailangang lupigin. Mayroon lamang isang bagay na kailangang kilalanin.
Umaasa ako na, anuman ang mangyari sa iyong buhay, matagpuan mo ang kapayapaan sa iyong kalooban.
Nariyan ito, at nariyan din ang uhaw para rito. Tinitingnan ko ito sa napakasimpleng paraan. Naglakbay ako sa buong mundo, at alam kong maraming tao ang nakakakita ng maraming iba't ibang bagay. May nakikita akong napakasimpleng bagay. Nakikita ko ang mga tao. Ang bawat tao ay may karapatang maging ganap.